باور كن
  

باور کن که دوستت دارم
ای تنها بهانه برای زنده بودنم ، نفس کشیدنم دوستت دارم
ای امید و آرزوی من ، دنیای من دوستت دارم
ای تو به زیبایی یک گل سرخ ، به پاکی یک چشمه زلال ، به لطافت باران بهار دوستت دارم
ای تو فصل بهارم ، همیشه یارم ، همدم این دل پاره پاره ام دوستت دارم
ای تو آرامش وجودم ، همه بود و نبودم ، هستی و تار و پودم دوستت دارم
ای تو طلوع زندگی ام ، ناجی لب تشنگی ام دوستت دارم
ای تو عشق زندگی ام ، همیشگی ام ، ماندنی ام دوستت دارم
دوستت دارم و خواهم داشت ای که تو لایق این دوست داشتنی 
عاشقت می مانم و خواهم ماند ای که تو لیلی این دل دیوانه ای
به خاطرت جانم را ، زندگی ام را ، فدایت می کنم ، نثارت میکنم 
دوستت دارم که چشمهایم را قربانی نگاهت میکنم
اگر می گویم که دوستت دارم از ته دلم می گویم ، از تمام وجودم می گویم!
باور کنی ، باور نکنی یک کلام! دوستت دارم

دانی از زندگی چه می خواهم
من تو باشم ، تو ، پای تا سر تو
زندگی گر هزار باره بود
بار دیگر تو ، بار دیگر تو

 آنچه در من نهفته دریاییست
کی توان نهفتنم باشد
با تو زین سهمگین طوفانی
کاش یارای گفتنم باشد

بس که لبریزم از تو ، می خواهم
بدوم در میان صحراها
سر بکوبم به سنگ کوهستان
تن بکوبم به موج دریاها

بس که لبریزم از تو ، می خواهم
چون غباری ز خود فرو ریزم
زیر پای تو سر نهم آرام
به سبک سایه ی تو آویزم

عاشقت خواهم ماند
بی آنكه بدانی دوستت خواهم داشت

بی آن كه بر لب آرم  در دل خواهم گفت

بی هیچ سخنی  گوش خواهم داد

بی هیچ اندوهی در آغوشت خواهم گریست

بی آن كه حس كنی در تو آب خواهم شد

بی هیچ گرمایی كنار آشیانه ی تو آشیانه می كنم

و فضای آشیانه را پر از ترانه می كنم

می پرسند : به خاطره چه زنده ای؟

و من برای زندگی تو را بهانه می كنم