كنار آشنایی تو

                     آشیانه می كنم

                                              فضای آشیانه را

                                                                         پر از ترانه می كنم

                                                      كسی سوال می كند

                                   بخاطر چه زنده ای ؟

                    و من برای زندگی

تو را بهانه می كنم

چقدر تنهایی شعر سروده ام

برای نزول دوباره ای چشمانت

چقدر تنهایی انتظار كشیدم

برای صدای مغرور گامهایت

درپهنه وسیع فاصله در " تا اتاق خسته من

و هیچ نگفتم

وقتی فاصله ویران می شد

و تبسم زوركی ات " تزئین لبهایت می شد

چطور می توان با تو بود

و از تو نفرت داشت

و بی تو بود

و از تو عاشق بود

چقدر تنهایی به پنجره خیره ماندم

تا باز بر فراز بام های كاهگلی دلت " صدایت كه نام مرا می خواند

حضور پیدا كند

چقدر  تنهائی با قلب كاهی ام " درد و دل كردم

و برای ماندنی شدن دعا كردم

ولی خدا هم خواب بود

و فرشته ها تمام سعادتهای من را ربوده بودند

چقدر تنهائی....تنها ماندم برای معرفت بخشیدن به دل تو

چشمهایم كه روزگاری پرستش نگاهی بود

اینك به فقر بیهودگی " دل می بازند

مگر

 آخر چقدر فرصت داریم؟

چرا زهم بگریزیم " راهمان كه یكیست

سكوتمان " غممان " اشك و آه مان كه یكیست

چرا ز هم بگریزیم " دست كم یك عمر

مسیر میكده و خانقاه مان كه یكیست

تو گر سپیدی رودی و من سیاهی شب

هنوز گردش خورشید و ماه مان كه یكیست

تو از سلاله لیلی " من از تبار مجنون

اگر نه مثل همیم " اشتباه مان كه یكیست

در تاریکی چشمانت را جستم
در تاریکی چشمانت را یافتم
و شبم پر ستاره شد

تورا صدا کردم
در تاریکی شبها دلم صدایت کردو تو با طنین صدایم به سویم آمدی
با دستهایت برای دستهایم آواز خواندی
برای چشمهایم با چشمهایت
برای لبهایم با لبهایت
برای تنم با تنت آواز خواندی
من با چشمها و لبهایت انس گرفتم
با تنت انس گرفتم
چیزی در من فروکش کرد
چیزی در من شکفت
من دوباره در گهواره کودکی خویش
به خواب رفتم
و لبخند آن زمانم را بازیافتم

در من
شک لانه کرده بود
دستهای تو
چون چشمه ای به سوی من جاری شد
و من تازه شدم من یقین کردم
یقین را چون عروسکی در آغوش گرفتم
و در گهواره سالهای نخستین به خواب رفتم
دردامانت - که گهواره رویاهایم بود -
و لبخند آن زمان به لبهایم برگشت
با تنت برایم لالا گفتی
چشمهای تو با من بود
و من چشمهایم را بستم
چرا که دستهای تو اطمینان بود
بدی تاریکیست
شبها جنایتکارند
ای دل آویز من ای یقین ! من با بدی قهرم
و تو را بسان روزی بزرگ آواز می خوانم


صدایت می زنم گوش بده قلبم صدایت می زند
شب گرداگردم حصار کشیده است
و من به تو نگاه می کنم
از پنجره های دلم
به ستاره هایت نگاه می کنم
چرا که هر ستاره
آفتابیست
من آفتاب را باور دارم
من دریا را باور دارم
و چشمهای تو سرچشمه دریاست
انسان سرچشمه دریاست

تولد مهدی موعود بر عاشقان و منتظران مبارک